Ik wil iets schrijven over mijn recente overpeinzingen. Ik kan er nergens anders mee terecht, dus kan ik ze alleen op de computer uittikken, woord voor woord.

Om redenen die iedereen kent, kent mijn leven grote pieken en dalen. Maar dat verhindert me niet om over de wereld na te denken.

Hoe duidelijker je de werkelijkheid doorziet, hoe onaangenamer je eigenlijk wordt. Waarom zeg ik dat? Omdat de wereld jou niet nodig heeft als iemand die alles begrijpt. Te veel weten is niet goed; anderen krijgen een hekel aan je.

Zo sprak ik vandaag met een onbekende over het huwelijk. Hij was ergens in de twintig. Toen we over liefde praatten, zei hij dat hij daarvoor alles kon opgeven. Er ontstond een kleine discussie, en ik zei: laat me je een verhaal vertellen.

Er is een jonge vrouw uit Shanghai die met haar ouders in een woning van nog geen veertig vierkante meter woont. Ze is nu 28 jaar oud. Het gaat best goed met haar—dat zegt ze in elk geval tegen ons—maar haar droom is een groot huis. Naar onze maatstaven is ze behoorlijk rijk, met meer dan een miljoen aan contant geld.

Maar weet je? In Shanghai koop je daar misschien niet eens een woning van dertig vierkante meter voor. Thuis zou je er echter een huis van meer dan duizend vierkante meter mee kunnen bouwen, met een heel mooie inrichting en bovendien een behoorlijk goede auto. Ze vertelde dat haar ouders hun hele leven in Shanghai hadden doorgebracht. Zelf maakte het haar niet uit waar ze naartoe ging; ook zij wilde Shanghai verlaten voor een rustige plek met een lager levenstempo. Maar haar ouders konden dat niet. Ik houd van hen, zei ze, en ik wil dat ze in een groot huis kunnen wonen zonder zich voortdurend te moeten uitsloven om rond te komen. Mijn vader werkt nog steeds. Hij is met pensioen, maar werkt toch nog als bewaker in een woonwijk om iets bij te dragen aan de huishoudelijke uitgaven.

Daar eindigde het verhaal, waarna ik weer met hem begon te redeneren.

Ik zei: noem jij dat jezelf opgeven? Je zegt dat je alles zou opgeven voor de liefde, maar heb je aan je kinderen gedacht? Wil je dat zij net als jij hun hele leven de liefde najagen? Of het leven leiden dat jij stabiel noemt—een leven in armoede? Ik wil dat niet. Ik moet verantwoordelijkheid nemen voor mijn kinderen, en die jonge vrouw wil dat evenmin. Ik zou niet alles opgeven voor de liefde, maar dat betekent niet dat ik niet in liefde geloof. Het betekent dat ik geld nodig heb om mijn gezin en mijn relatie in stand te houden. Begrijp je dat?

Tijdens de discussie liep hij boos weg en zei: dat zijn alleen jouw ideeën; je kunt ze niet aan mij opdringen. Ik zei dat ik dat niet had gedaan: we bespraken iets, we maakten geen ruzie. Toch liep hij weg.

Op dat moment dacht ik: te weinig hersencapaciteit—belachelijk en beschamend. Een man die alleen aan zichzelf denkt en niet aan zijn kinderen, is beklagenswaardig en onverantwoordelijk. Je kunt je voorstellen waartoe hij in staat is.

Tegelijk dacht ik dat ik misschien te extreem was. Iedereen leeft op zijn eigen manier; misschien zou hij wel gelukkig worden.

Meteen daarna verweet ik mezelf dat ik te weinig kon. Waarom kon ik het denken van mensen niet veranderen, zodat ze de werkelijkheid zouden begrijpen in plaats van zich eraan te onderwerpen, en ertegen in verzet zouden komen?

Verschillende ervaringen leiden tot verschillende ideeën. Je kunt niet het denken van iedereen veranderen, maar je kunt wel middelen gebruiken om hen te temmen of te hersenspoelen. Of democratie gebruiken om hen te misleiden.

Ruziën is eigenlijk dwaas. Laten we rustig praten en leven. Ik heb allang niet meer zo veel woede, en ik wil ook niet ruziën.