Sommigen zeggen dat je instelling heel belangrijk is, en daar ben ik het volledig mee eens. Hoe zouden mensen zonder een “goede instelling” door die moeilijke dagen komen?

Laat ik het eens hebben over mijn eigen instelling: mijn houding tegenover dingen en mensen.

Als sommige mensen niezen, zeggen ze: “Wie spreekt er kwaad over mij?” Ik denk juist eerst: “Wie denkt er aan mij?” Zoiets eenvoudigs laat al zien wat iemands instelling is. Ik ben een opgewekt mens, geef zelden toe aan het leven en ben vrij ongedwongen.

Ik heb me hulpeloos gevoeld. Ik dacht dat ik onoverwinnelijk was, vol grootse plannen en ambities, maar had nergens de kans om die in te zetten. Ik heb veel dingen bereikt; hoewel die natuurlijk allemaal op een mislukking uitliepen, vind ik nog steeds dat ik vooruitgang heb geboekt. Van 10 tot 19 jaar, nu bijna 20, heb ik al 10 jaar mijn weg door de maatschappij gezocht.

Na dit alles: wat maakt mij dan zo machteloos en hulpeloos? Dat er nooit iemand naast mij is geweest met wie ik langdurig kon samenwerken: een vaste partner, een levensgezel, of iemand die samen met mij kon blijven strijden. Een broeder, een goede vriend, een vrouw: niet één.

Al jarenlang zoek ik helemaal alleen mijn weg door de maatschappij. Misschien heb ik zoveel nadelen ondervonden omdat zo iemand ontbreekt.

Soms lukt het niet eens om een beetje steun te krijgen wanneer ik dat wil. Vaak gaat het zo. Misschien wil ik eigenlijk zelf niet geholpen worden. Mijn sterke drang om me te bewijzen heeft me gebracht tot het leven dat ik nu leid.

Voor vandaag laat ik het hierbij. Als ik tijd heb, ga ik verder.