De laatste tijd voel ik me zo hulpeloos en ellendig. Ik wil naar huis, maar als ik aan thuis denk, besef ik dat ik daar ook niet meer naartoe kan.

Ik wil goed werken en spreek mezelf elke dag veel moed in, maar zodra ik met mensen omga, lijkt niets te lopen zoals ik hoop.

Ik ben zo onrustig. Waarom is het leven zo belachelijk en het bestaan zo absurd? Houdt God me voor de gek? Of ben ik gewoon niet iemand voor wie een goed leven is weggelegd? Ik denk aan jou en aan vroeger. Hoe meer ik denk, hoe dommer en belachelijker ik me voel: een grote dwaas, een idioot die niets wist vast te houden, die veel opgaf wat hij had moeten bewaren en veel oppakte wat hij nooit had moeten krijgen. Nu blijft alleen spijt over, eindeloze spijt.

Ik heb spijt van mijn fouten, van alle kleine details. Voor het slapen denk ik aan fouten uit mijn jeugd, fouten van gisteren, alle fouten. Ook in mijn dromen zitten ze.

Ik wil zo graag een rustige plek vinden om te blijven, maar die is er niet meer. Oma is er niet meer, bij mijn zus kan het niet en bij papa, mama of mijn broers evenmin. Buiten hen is er nergens om heen te gaan. In het leven kan ik alleen op mezelf vertrouwen. Zo hulpeloos, zo wanhopig, zonder ook maar iemand om op te leunen.

Verwijt me alsjeblieft niet dat ik onvoldoende geduld of veerkracht heb. Dit is slechts een deel van het leven. Ik ben nog jong, ik heb nog een toekomst en ik heb nog een vastberaden hart.

Chatgeschiedenis, Wang Huimin.