Eerlijk gezegd heb ik er een hekel aan wanneer mensen elke dag op internet pronken met hun goede daden. Maar als je ze niet vastlegt, herinnert niemand zich ze later nog, en wanneer je echt bewijs nodig hebt, kun je niets overleggen. Nu begrijp ik het: naast een goed mens zijn, heb je ook iemand nodig die zich jou herinnert.
Tijdens de lockdown vanwege de pandemie moest een buurman dringend naar de dokter, maar de wijkcoördinator en het gemeenschapspersoneel weigerden hem koste wat kost het wooncomplex te laten verlaten. Zelfs toen meer dan honderd mensen bij de poort bijeenkwamen om hem te steunen, hielp dat niet. In mijn haast reed ik met mijn auto de met water gevulde verkeersbarrières en de toegangspoort open. De auto raakte zwaar beschadigd, maar uiteindelijk kon hij naar de dokter. Ik zette de auto ook bij de poort neer en schold de wijkagent, de wijkcoördinator en de anderen flink uit.
Later riep het Qinduankou-politiebureau me verschillende keren op, maar ik ging geen enkele keer. Ik dacht nog: als ik dit blijf rekken, komen ze me waarschijnlijk echt thuis arresteren. Toevallig werd juist in die dagen plotseling alles vrijgegeven; de PCR-tests en lockdowns verdwenen. Eerst werd alles tot het uiterste gecontroleerd, en het volgende moment werd er helemaal niets meer gecontroleerd. Mijn zaak kreeg ook geen vervolg.
Op dat moment wilde ik niets bijzonders doen. Ik vond gewoon dat als iemand ziek is, hij eerst naar de dokter moet; al het andere is ondergeschikt.
De buurman die medische hulp nodig had en wat me later zelf overkwam, raakten in mijn herinnering langzaam met elkaar verbonden. Daardoor hield één eenvoudige vraag me steeds meer bezig: bij wie kan een gewoon mens om hulp vragen als hij een probleem niet te boven kan komen, en krijgt hij dan antwoord?image.png
image.png
image.pngimage.pngimage.png
rendingshu.jpg