Na twee jaar ben ik langzaam uit het dal gekomen en wordt het leven geleidelijk weer normaal. Ik heb veel opgegeven en veel achtergelaten om te komen waar ik vandaag ben.

Zo vroeg met de menselijke aard geconfronteerd worden heeft me enorm sterk gemaakt, maar ook ontzettend verdrietig. De donkere kant ervan te jong leren kennen is niet goed.

Ik stapte in mijn vroege tienerjaren de wereld in; nu ben ik twintig. Van onwetendheid naar berekendheid en vervolgens naar volwassenheid en het verlangen naar eenvoud: die verandering kwam niet vanzelf.

Van bij elke belediging opspringen naar alles rustig aanvaarden: tijd is werkelijk iets bijzonders.

Laat het maar zo, laat het maar zo. Ik heb niet veel meer te zeggen en veel van wat overblijft wil ik niet uittypen.