Ik buig nooit mijn hoofd en geef me nooit gewonnen. Maar als ik mezelf onder ogen zie, voelen mijn schouders ineens krachteloos. Soms denk ik dat ik niet zoveel kan dragen. Dit is niet het leven dat iemand van mijn leeftijd zou moeten hebben. Toch kan ik er niet omheen: ik heb er zelf voor gekozen.

Er zit niets anders op dan nog harder werken. Dingen die ik liever niet had gedaan—zijn die er? Ja.

Berouw. Helaas bestaat er geen middel tegen spijt. Als dat er wel was, zou ik het grijpen en zelf meer dan de helft inslikken.

Zul je je morgen nog steeds zo machteloos voelen? Zet door, voor het jaar dat komt. Ik ben Wen Gan.